છૂટા શેર ૨૭૦૬–૨૭૪૫

૨૭૦૬.
હતાં ઘરમાં જ ચારે જણ, છતાં ત્રણ ફોનમાં ડૂબ્યાં,
બચેલા એક દાદા ભીંત સાથે વાત કરતા’તા.

૨૭૦૭.
ગઝલ લખવા કલમ લીધી, ન’તી શાહી જરી એમાં,
ઝબોળી આંસુમાં જ્યાં, ત્યાં ગઝલ ખીલી કળી માફક.

૨૭૦૮.
ઘરે મા એકલી બેઠી, વિદેશે દીકરો વસતો,
સમય સરખો, છતાં ઘડિયાળમાં કાંટા અલગ ફરતા.

૨૭૦૯.
ઉઠીને લીંબુ-પાણી, ને બપોરે ભાત પણ ઓછો,
અને સાંજે સમોસા જોઈ, મન લલચાઈ ગ્યું આખું.

૨૭૧૦.
તને જોયા પછી મારો સમય પણ ત્યાં જ થંભ્યો છે,
હવે ઘડિયાળ ફરતી, પણ હૃદય તો એ જ પળમાં છે.

૨૭૧૧.
નગરમાં ટાવરો ઊંચા, અને માણસ થયા ઠીંગણ,
જરા નીચે નજર કીધી, હતા કીડી સમા માણસ.

૨૭૧૨.
ખુદાને શોધવા માટે ઘણાં મંદિર, ઘણી દરગાહ,
હતો એ તો ઘરે, ચૂલે, જ્યહીં મા રોટલા ઘડતી.

૨૭૧૩.
નિશાળે ના ગયો એ છોકરો, ઢાબે ધુએ પ્યાલા,
હવે ‘ભારત ભણે’નાં પોસ્ટરો ચોંટાડતો ભીંતે.

૨૭૧૪.
પરાગે ના કશું માગ્યું, ફકત બસ મ્હેકની ચપટી,
અને એ પણ ઉડાડીને હવાને સૌ ધરી દીધી.

૨૭૧૫.
ખભે મારા જરા બેઠું અચાનક એક પંખીડું,
મને લાગ્યું, જગતભરનો ઉમળકો ઘર સુધી આવ્યો.

૨૭૧૬.
હતું માટી તણું ઘર, ત્યાં હતાં હૈયાં ય ભીનાં સૌ,
થયાં પાકાં મકાનો, ને નયન પથ્થર સમાં કોરાં.

૨૭૧૭.
ચડીને બાપના ખભ્ભે નિહાળ્યો’તો બધો મેળો,
હવે મેળો ભરાયે છે, ખભો ક્યાંથી લઉં, બાપા?

૨૭૧૮.
ધરા તરસી, ગગન કોરું, ધણી ઊભો નજર માંડી,
અને વાદળ ગયું ઊડી, જતા નેતા વિમાને જેમ.

૨૭૧૯.
કિનારે રેતમાં તારું લખી’તી નામની ઝાંખી,
લહર આવી ઉછળતી, ને નિશાની એ ય લઈ ચાલી.

૨૭૨૦.
નથી ભગવાન મંદિરમાં, નથી મસ્જિદ, નથી ગિરજે,
જમાડ્યો એક ભૂખ્યો, ત્યાં જ એ હસતો હતો સામે.

૨૭૨૧.
હજારો મિત્ર ફોને, ને હજારો ‘લાઇકો’ મળતી,
થયો બીમાર ત્યારે ના ખબર પૂછી, ન દીધું ધ્યાન.

૨૭૨૨.
પરાગે બાગ છોડ્યો, ને જગત આખુંય ઘૂમ્યો, પણ
જ્યહીં બેઠો, ત્યહીં ખીલ્યો નવો ઉપવન, નવી મોસમ.

૨૭૨૩.
ભલે ખાલી હતી થાળી, ન રોયો કોઈ દી બાળક,
હસીને મા ભરી દેતી હથેળીમાં ગગન આખું.

૨૭૨૪.
ગલીના ચોકમાં ગાંધી ખડા છે પૂતળું થઈને,
તળે સૂત્રો ઘણાં ગાજે, શિરે ચરકે કબૂતર સૌ.

૨૭૨૫.
સમય રેતી સમો સરકે, પકડવા હાથ લંબાવું,
હથેળી ખોલતાં જોયું, હતા બસ ચાર કણ સોના.

૨૭૨૬.
કહે પત્ની: ‘સમી સાંજે બજારેથી કશું લાવ્યા?’
અને મેં ગર્વથી કીધું: ‘ગઝલ તાજી, ભલે ના શાક.’

૨૭૨૭.
હવા ના હિંદુ, ના મુસ્લિમ, ન એનો કોઈ પણ ઝંડો,
છતાં વાડો કરી દીધો અમે આકાશમાં પણ ત્યાં.

૨૭૨૮.
નયન મીંચી, હૃદય ખોલી, જરા બેસી જુઓ ભીતર,
ઘણાં મંદિર, ઘણી મસ્જિદ, બધાં ભેળાં વસે ત્યાં તો.

૨૭૨૯.
પતંગો કાપતો’તો હું, હવે સંબંધ કાપું છું,
હતી દોરી, હવે ફોને બટન દાબી, થયું પૂરું.

૨૭૩૦.
ખરે તારા ગગનમાંથી, અમે ઇચ્છા ઘણી માગી,
ખબર ના’તી, બિચારા એ બળીને રાખ થઈ જાતા.

૨૭૩૧.
ઉનાળે આંબલે કોયલ, અષાઢે મોરલા ટહુકે,
નગરમાં હૉર્ન ગાજે છે, અને ગાતા ફકત ફોનો.

૨૭૩૨.
પરાગે મ્હેક વેચી ના, ન બાંધી પોટલે ક્યારે,
ભમે છે ગામ ગામે એ, હવાનો થઈ ફરે વણજાર.

૨૭૩૩.
નદી ગાતી હતી ખળખળ, હવે ત્યાં રેતના ઢગલા,
કિનારે રોશની ઝગમગ, ગયો ખોવાઈ ખળખળ સૂર.

૨૭૩૪.
હૃદય પર હાથ મૂકીને કહે છે સૌ: ‘અમે સાચા’,
પછી એ હાથ પાછળથી તિજોરી પારકી ખોલે.

૨૭૩૫.
ન’તી બા તો ભણેલી, પણ ભણાવ્યું જીવતર આખું,
ભલે શિક્ષક ભણાવે શબ્દ, બા સમજાવતી અર્થો.

૨૭૩૬.
ગરીબોની ગલીમાં ના ઝબૂકે એક પણ દીવો,
દિવાળી તો ફકત ઊંચા મહેલોમાં જ ઝળકે છે.

૨૭૩૭.
વિદાયે દીકરી ગઈ, ને ન વાગ્યાં ઝાંઝરો ઘરમાં,
પિતા સાંજે ઝુલાવે છે હજી એ હીંચકો ખાલી.

૨૭૩૮.
અમે ખાધી કસમ સાથે, રહીશું ને મરીશું પણ,
હવે હપ્તા ભરી ભેગાં, રહીએ ને મરીએ સૌ.

૨૭૩૯.
પરાગે ડાળને છોડી, હવાનો હાથ ઝાલ્યો’તો,
ખબર ના’તી, હવા પણ છોડશે અધવચ, વગર બોલ્યે.

૨૭૪૦.
નથી ઘરમાં ઘડી નવરાશ, ઑફિસમાં નથી ફુરસદ,
હવે તો શ્વાસ લેવાનો સમય પણ ડાયરીમાં છે.

૨૭૪૧.
ખુશી જ્યારે હતી, ત્યારે ગણી’તી ના કદી એને,
હવે ના, તો ખબર પડતી, હતી એ કેટલી મોંઘી.

૨૭૪૨.
ઝરૂખે ચાંદ આવી રોજ પૂછે: ‘ક્યાં હશે એ તો?’
જવાબે આંગળી ચીંધી, ગગનના પાર, તારાથી.

૨૭૪૩.
પરાગે ગીત ગાયાં ત્યાં, જ્યહીં ના કોઈ સાંભળતું,
છતાં બીજે વરસ ત્યાં બાગ ઊગ્યો, ગુંજતો ગાતો.

૨૭૪૪.
ગલીમાં વાંસળીવાળો હજી વેચે મધુર સૂરો,
ખરીદે કો’ નહીં, બાળક ‘ઇયરફોનો’ મહીં ડૂબ્યાં.

૨૭૪૫.
અરીસો રોજ લૂછું, ને છતાં ઝાંખો જ લાગે છે,
નજર મારી બની ઝાંખી, સમજતાં વર્ષ વીતી ગ્યાં.

– પરાગ રતનપરા