છૂટા શેર ૨૬૧૬–૨૬૩૫

૨૬૧૬.
ઉદાસી ઓરડે બેઠી, ઉદાસી ઓસરીએ પણ,
તમે ગ્યાં તે પછી ઘરમાં ઉદાસી છે બધે, સાજન.

૨૬૧૭.
હજી ઝબકી જઉં છું રાતના, ને ‘બા’ પુકારું છું,
વરસ વીત્યાં, છતાં એ ટેવ મારાથી નથી છૂટી.

૨૬૧૮.
પરાગ કહે, જરા પૂછો તમે એ ફૂલને જઈને,
હસીને એ કહેશે: ‘મ્હેક તો મેં ક્યારની આપી.’

૨૬૧૯.
અષાઢી રાતમાં ગાજે ગગન, ને વીજળી ઝબકે,
તને સંભારતો હું, ને પલળતું જાય ઓશીકું.

૨૬૨૦.
ચુનાવે ચાંદ લાવીશું, ચુનાવે સ્વર્ગ લાવીશું,
પછી પાંચે વરસ જોજો, ન લાવે એક પણ દીવો.

૨૬૨૧.
મળી જ્યાં આંખ, ત્યાં તો પાંપણો ઝૂકી શરમભીની,
અધૂરી વાત ને આખો ઉનાળો થઈ ગયો ભીનો.

૨૬૨૨.
ન કાશી કે ન કાબામાં, ન ગંગા કે ન જમનામાં,
હતો એ તો હૃદયમાં, શોધતો હું જિંદગીભર ક્યાં?

૨૬૨૩.
સવારે થઈ શરૂ મીટિંગ, ને સાંજે પતી ના’તી,
અને અંતે ઠરાવ્યું એ જ: ‘આ મુદ્દો ફરી લઈશું.’

૨૬૨૪.
પરાગે મ્હેક દીધી, ના કદી માગ્યું કશું સામે,
છતાં ગુંજન ભ્રમરનું, ને હતી ફોરમ ભલે મારી.

૨૬૨૫.
વિદેશે બંગલો મોટો, બગીચો, કાર બબ્બે છે,
નથી એ ઓટલો, જ્યાં સાંજના બેસી રહેતી બા.

૨૬૨૬.
વસંતે ઝાડ પર ફૂટી નવી કૂંપળ, નવી આશા,
ખરેલાં પાન પણ ધરતી ઉપરથી જોઈ હરખાયાં.

૨૬૨૭.
ગયું એ બાળપણ, ગિલ્લી, ભમરડો, કાંકરા, કોડી,
હવે ખિસ્સાં ભરેલાં છે, મજા એ ક્યાંય ના જડતી.

૨૬૨૮.
ઠરે દીવો, અને એની શિખા ભળતી ગગનમાં જઈ,
મરણ પણ એમ ઓગળવું, અમરતામાં ભળી જાવું.

૨૬૨૯.
ઉડે પંખી બધે, પણ સાંજના માળે વળે પાછાં,
અમે ઊડ્યા, હવે ક્યાં યાદ છે માળો અમારો એ?

૨૬૩૦.
ખરી જાશે ભલે પાંખો, ઉડી જાશે ભલે ફોરમ,
પરાગે જે લખી’તી, એ ગઝલ ગુંજ્યા કરે હરદમ.

૨૬૩૧.
વળે ધણ સાંજના ગામે, ઉડે છે ધૂળ સોનેરી,
ઝણકતી ઘંટડી ગળની, ઘરોમાં દીવડા ઝળકે.

૨૬૩૨.
ભલે તૂટું, ભલે ખૂટું, નહીં ઝૂકું, નહીં હારું,
પવનમાં ઘાસ ઝૂકે, પણ અડીખમ વડ સદા ઊભો.

૨૬૩૩.
ગયાં ફરવા પહાડોમાં, નજર ત્યાં પણ રહી ફોને,
ન જોયો એ હિમાલય પણ, ફકત સેલ્ફી ઘરે લાવ્યાં.

૨૬૩૪.
તને જોયા પછી જોયું નથી મેં ચાંદને સુધ્ધાં,
વસી તું આંખમાં એવી, હવે ખાલી જગા ક્યાં છે?

૨૬૩૫.
ઘડી પળ ને દિવસ વરસો, બધું સરકી જતું ધીમે,
સમય પણ એ નદી જેવો, કદી પાછો ફરે ના એ.

– પરાગ રતનપરા