છૂટા શેર ૨૧૦૬–૨૧૪૫

૨૧૦૬.
નથી ગામમાં એ વડીલો હવે,
ઉદાસી ભરી ચોતરે બેસતી.

૨૧૦૭.
ભણી દીકરી, પાંખ ફૂટી નવી,
પિતાના હૃદયમાં ગગન ઝળહળે.

૨૧૦૮.
જરા નેટ જો બંધ, ઘર ધ્રૂજતું,
ધરા ધ્રૂજતાં ના હલે એટલું.

૨૧૦૯.
સમય નામનો ચોર આવી ગયો,
ઉઠાવી ગયો રંગ વાળો તણો.

૨૧૧૦.
નદી દોડતી, ના જુએ ક્યાં જવું,
ખરું જીવવું એ જ ધસમસ થવું.

૨૧૧૧.
નિહાળી તને, આંખ ભીની બની,
વરસ સાત વીત્યાં, ન ભૂલી શકું.

૨૧૧૨.
હતો ચાંદ હું, એ જ તો બોલતી,
હવે એ કહે: ‘ચાંદ? ખાડા જ બસ!’

૨૧૧૩.
ખભે બાપુના મેં નિહાળ્યો હતો,
તળે સૌ જગત, ને ગગન પાસમાં.

૨૧૧૪.
સમંદર ગળે છે નદીઓ બધી,
છતાં એ જ ખારો, તરસ્યો સદા.

૨૧૧૫.
ગરજતું ગગન, ને ચમકતી ઘટા,
ઉઘાડા પગે ગામ નાચે બધું.

૨૧૧૬.
નવો ફોન લીધો, ખુશી બે દિવસ,
પછી વર્ષ આખું ય હપ્તા ભરો.

૨૧૧૭.
ઘણા શબ્દ, ને અર્થ થોડા અહીં,
ભરેલો ઘડો ના છલકતો કદી.

૨૧૧૮.
હવાએ ઘણી ફૂંક મારી ભલે,
નમીને ય દીવો ઝળકતો રહે.

૨૧૧૯.
સભામાં ગજાવ્યું ગગન વાયદે,
પછી ક્યાં જડે એ નગરમાં કદી?

૨૧૨૦.
ઘણાં ગીત ગાયાં, ઘણી ધૂન પણ,
છતાં મૌનનો સ્વાદ ચાખ્યો નહીં.

૨૧૨૧.
તને યાદ કરતાં સવારે જગું,
તને યાદ કરતાં ઢળે રાત પણ.

૨૧૨૨.
ઘણા ગઢ, ઘણા કોટ, તોપો ઘણી,
થયા ધૂળ, ધરતી હલી જ્યાં જરા.

૨૧૨૩.
બધું ‘સર્ચ’ કરતાં મળી જાય છે,
છતાં ક્યાંય ‘માણસ’ જડે છે ખરો?

૨૧૨૪.
હસે ફૂલ, ઝાકળ રડે છે છતાં,
સવારે ઉભય એક ડાળે વસે.

૨૧૨૫.
પરાગે ગઝલ લઈ ઝુકાવી નજર,
નથી દાદની, દામની કંઈ ફિકર.

૨૧૨૬.
નદીમાં ઘણું જળ વહી જાય છે,
છતાં ખેત તરસે, ગજબ ન્યાય છે!

૨૧૨૭.
અમે ઝૂંપડીમાં ય ખુશ’તા ઘણા,
તમે બંગલામાં ઉદાસી ભરી.

૨૧૨૮.
તમારી ટપાલો છુપાવી હજી,
નયનને ખબર, ને ખબર રાતને.

૨૧૨૯.
ખભે ભાર દફતર તણો ખૂબ છે,
હવે બાળપણ ક્યાં? બધે રેસ છે!

૨૧૩૦.
કરો ના ભરોસો સમય પર કદી,
ઘડીમાં ફરે છે, ઘડીમાં ઢળે.

૨૧૩૧.
ગરીબી ભલે, પણ ખુમારી ઘણી,
નથી ધન, છતાં દિલ સમંદર સમું.

૨૧૩૨.
જરા છીંક આવી, ગયો દાક્તરે,
હવે ટેસ્ટ દસ, બિલ હજારો તણું.

૨૧૩૩.
નથી મંદિરે, ના મસીદે ખુદા,
દુખીના રુદનમાં વસે એ સદા.

૨૧૩૪.
કહે ધર્મ સૌ: ‘પ્રેમ કરજો બધે,’
પછી ધર્મ નામે જ ઝઘડા થતા.

૨૧૩૫.
નવો રોજ સૂરજ, નવી રોજ સાંજ,
છતાં એ જ જૂના વિચારો મહીં.

૨૧૩૬.
નમે ડાળ જેના ઉપર ફળ હશે,
અકડ ઠૂંઠ ઊભાં રહે એકલાં.

૨૧૩૭.
પરાગે ગઝલને સજાવી નથી,
હૃદય જે કહે, એ જ કાગળ ઉપર.

૨૧૩૮.
અમે ભીંત ચણતા ગયા રાતદિન,
પછી બારણું ક્યાંય રાખ્યું નહીં.

૨૧૩૯.
લગનમાં ઘણા લોક જમવા ગયા,
ન વર, ના વધૂ, કોઈ ઓળખ નહીં.

૨૧૪૦.
તને ભૂલવાને ગયો મેળમાં,
બધે ભીડમાં તું જ દેખાઈ ગઈ.

૨૧૪૧.
ઘરે ચાર બેટા, બધા બંગલે,
પિતા વૃદ્ધઆશ્રમ ભણી એકલા.

૨૧૪૨.
ખરે પાન પીળું, હસી ડાળ પર,
નવી કૂંપળોને જગા આપતું.

૨૧૪૩.
તમે ચાંદ માગ્યો, ગણું તારલા,
તમારા વગર રાત લાંબી ઘણી.

૨૧૪૪.
પ્રભાતે અમે યોગ કરતા સદા,
બપોરે ભરી થાળ બે બે વખત.

૨૧૪૫.
પરાગે ન રાખ્યું કશું પાસમાં,
સુગંધે ભરી પાંખ, ઊડી ગયો.

– પરાગ રતનપરા