છૂટા શેર ૨૦૦૧–૨૦૬૦

૨૦૦૧.
હતી બા, હતો ઓટલો, ત્યાં હતું ઘર,
હવે ઓટલો છે, ન બા છે, ન ઘર છે.

૨૦૦૨.
તને જોઈ ફૂલો ય શરમાઈ જાતાં,
પછી બાગ શાને સજાવે બહારો?

૨૦૦૩.
કચેરી મહીં ફાઇલો પર જમી ધૂળ,
અમલદાર ચાની સુરાહી સજાવે.

૨૦૦૪.
નયનમાં તમારી છબી છે સદાયે,
ઢળે પાંપણો, તોય તું ઝળહળે છે.

૨૦૦૫.
તપે ખેતરે ભરબપોરે ઉઘાડો,
પછી આપણી થાળમાં ધાન આવે.

૨૦૦૬.
પરાગે ગઝલમાં ભરી છે સુગંધી,
તમે વાંચશો તો હૃદય મ્હેકશે બસ.

૨૦૦૭.
અષાઢે ગગનમાં ઘટા ઘોર જામી,
અને મોરલાના મધુર સૂર ઝરતા.

૨૦૦૮.
હવે આંખ ઝાંખી, ગયા દાંત સઘળા,
છતાં હાસ્ય બાળક સમું છે નિખાલસ.

૨૦૦૯.
ફકીરી ધરી, રાજવી ઠાઠ મેલ્યા,
હવે આભ ઓઢે, ધરાની પથારી.

૨૦૧૦.
મને બાળપણમાં હતું એક સપનું,
પતંગે ચડી આભ આંબી લઉં હું.

૨૦૧૧.
ઘરે શોક, ને ભીડ, ને ફૂલમાળા,
છતાં એક ખૂણો રડે છે અબોલો.

૨૦૧૨.
રજાનો દિવસ ઊંઘતાં ઊંઘતાં ગ્યો,
પછી સોમનો ભય સતાવે બિચારો!

૨૦૧૩.
અરીસો કદી જૂઠ બોલે નહીં, તો
તમે કેમ ડરતા અરીસા નિરખતાં?

૨૦૧૪.
અગાસી ઉપર પેચ લાગ્યા પવનમાં,
કપાયા પતંગો, હૃદય પણ કપાયું.

૨૦૧૫.
ગઝલ શબ્દથી ના બને, દોસ્ત, મારા,
પરાગે હૃદયની કલમથી લખી છે.

૨૦૧૬.
ઉછીના બસો લઈ ગયો દોસ્ત મારો,
હવે ફોનમાં પણ મને બ્લોક કીધો!

૨૦૧૭.
ઘડો તૂટતાં આભ ભેળું થયું ત્યાં,
હતું એ જ અંદર, હતું એ જ બાહર.

૨૦૧૮.
હવામાં ભળી છે તમારી સુગંધી,
હવે શ્વાસ લેવો ય લાગે નશીલો.

૨૦૧૯.
ન કાગળ, ન ફોને મળે કોઈ વાવડ,
છતાં રોજ ઉંબર ઉપર દીપ મેલું.

૨૦૨૦.
વજનની મશીને કરી ચીસ જોરે,
છતાં ફાફડા, ને જલેબી ન છૂટે.

૨૦૨૧.
ભલે ડાળ સૂકી, પરાગે છતાંયે
હવામાં વસંતો લખી છે સદાયે.

૨૦૨૨.
હતો લીમડો ને હતા મોર બે ત્રણ,
હવે ટાવરો ને મશીની સુરાવટ.

૨૦૨૩.
ઘણી હોટલો, ને ઘણાં વ્યંજનો છે,
ન ક્યાંયે મળે સ્વાદ બાની કઢીનો.

૨૦૨૪.
તમે આવશો, એ જ આશે, સજનવા,
ઘડી બંધ છે, તોય જોયા કરું છું.

૨૦૨૫.
હલાવ્યો તમે હાથ, ને ટ્રેન ચાલી,
હજી હાથ મારો હવામાં લટકતો.

૨૦૨૬.
ખુદા પણ હસે છે, જુએ જ્યાં મનુષ્યો
લડે છે ધરમના બહાને બધાયે.

૨૦૨૭.
પરાગે વિદેશે વસાવ્યું નગર, પણ
હજી ગામની ધૂળ શ્વાસે ભળી છે.

૨૦૨૮.
ચિતા પર ઠરી રાખ, પવને ઉડાડી,
હતો જે, હવે એ હવા થઈ ગયો છે.

૨૦૨૯.
કિતાબો ઉપર ધૂળ, ને ફોન હાથે,
જમાનો હવે રીલમાં જ્ઞાન શોધે.

૨૦૩૦.
હસી રાધિકા, શ્યામ શરમાઈ ઊઠ્યા,
પરાગે ધરી ત્યાં સુગંધી વધાવો.

૨૦૩૧.
ન બોલ્યા તમે, ના અમે, તોય વાતો
નયન બેઉનાં બોલતાં’તાં નિરંતર.

૨૦૩૨.
તમે સાથ છોડી ગયાં, સાંજ સૂની,
હવે ચાંદ પણ ના ગમે આંગણામાં.

૨૦૩૩.
તમે મુસ્કુરાયાં, ઝરે મેઘ ઝરમર,
રિસાયાં તમે, તો સુકાયાં સરોવર.

૨૦૩૪.
ભમે સો ભ્રમર, મધ ઘણું લઈ ગયા સૌ,
પરાગે હવામાં ભરી માત્ર મ્હેકો.

૨૦૩૫.
ઘડી આજની તો ફરી ના મળે છે,
ભલા, કાલ કોણે કદી જોઈ છે તે?

૨૦૩૬.
તળાવે ભરી બેડલાં સાંજ આવે,
હવે ત્યાં ઉકરડો, ઉદાસી, ઉજાડો.

૨૦૩૭.
ઘરે રોજ આવે નવાં પાર્સલો ને
બિચારો ધણી બિલ ગણે, ને નિસાસો.

૨૦૩૮.
વિદાયે ચડી દીકરી, ઘર થયું ચૂપ,
હજી ઢીંગલી ગોખલામાં હસે છે.

૨૦૩૯.
અરીસે સમય રોજ લખતો રહે છે,
નવી રેખ, ધોળો નવો વાળ રોજે.

૨૦૪૦.
રમકડાં ઘણાં વેચતો બાળ પોતે,
રમતની ઉમર, પણ ન રમતો કદીયે.

૨૦૪૧.
દિવાળી ઝગે, ગામ આખું ઝળકતું,
પરાગે ગરીબો ઘરે દીપ મૂક્યો.

૨૦૪૨.
ઝઘડતાં સવારે, મનાવે બપોરે,
અને સાંજ પડતાં ફરી એ જ ગાડું.

૨૦૪૩.
કલમની અણી પર ટકે છે જમાનો,
ભલે ઢાલ-તલવાર ઝૂઝે રણાંગણ.

૨૦૪૪.
સુદામા, ધરી પોટલી, દ્વાર આવ્યો,
કનૈયો ઉઘાડે પગે ભેટવાને.

૨૦૪૫.
ચતુર કાગડો કાંકરા શોધતો’તો,
નગરમાં હતી બોટલો, ના ઘડા ક્યાં.

૨૦૪૬.
નથી ચાંદ, તોયે સિતારા ઝગે છે,
અને આગિયા પણ કરે છે ઉજાળું.

૨૦૪૭.
કથાઓ કહે બા, ઝપી જાય આંખો,
હવે સ્ક્રીન ઝગમગ રહે રાત આખી.

૨૦૪૮.
બને કામ ઝટપટ, ધરો નોટ નીચે,
નહીં તો ઘસો પગ કચેરી-દુવારે.

૨૦૪૯.
હિમાલય ન ઝૂકે, ન તૂટે ખડક એ,
નમે ગંગ સામે જ, એ લાડલી છે.

૨૦૫૦.
ગઝલકાર ભૂખ્યો, ભરી દાદ પેટે,
ન તાળી થકી ચૂલ સળગે કદી પણ.

૨૦૫૧.
ઢળે સૂર્ય દરિયે, ગુલાલી ક્ષિતિજ છે,
અમે બેઉ મૂંગાં નિહાળ્યા કરીએ.

૨૦૫૨.
ખરે પાન, તો શું? પરાગે ભરી છે
હવામાં હજી આવતી કાલની મ્હેક.

૨૦૫૩.
પિતા કૈં ન બોલે, છતાં સૌ કહી દે,
નજર એમની, ને ખભાનો ઝુકાવો.

૨૦૫૪.
ટપકતી છતે બા, ગણે ટીપ રાતે,
અમે ઊંઘતાં’તાં, જગી એ જ આખી.

૨૦૫૫.
પરાગે ઉઘાડ્યું હૃદય સાવ ખુલ્લું,
ભલે મ્હેક લૂંટી ગયા સૌ મુસાફર.

૨૦૫૬.
ઘરે કાગડો કાં કરે છે સવારે,
હવે કોણ આવે? નથી કોઈ ઘરમાં.

૨૦૫૭.
ધુળેટી રમીને ગુલાબી થયું મન,
હજી સાંભરે એ ગુલાલી અડપલું.

૨૦૫૮.
અમીરો ધરે શ્વાનને દૂધ-બિસ્કિટ,
ગરીબો તણાં બાળ ભૂખ્યાં જ ઊંઘે.

૨૦૫૯.
નદીઓ ભળી, તોય ખારો સમંદર,
ગયા સંત સૌ, તોય માણસ ન સુધરે.

૨૦૬૦.
રસોડે ગયો હું, બની ખીચડી પણ,
પછી સૌ ગયાં હોટલે, થાળ લેવા.

– પરાગ રતનપરા