છૂટા શેર ૧૬૪૬–૧૬૬૫

૧૬૪૬.
અક્ષરો આવ્યા નહીં માને, છતાં સૌ પત્રમાં
આંગળીનું એક ટપકું, ને હૃદય આખું હતું.

૧૬૪૭.
ટાવરો ઊંચા થયા, પણ આભ તો આઘું હતું,
ઝૂંપડી પરથી જ ચાંદો હાથ ફેલાવી અડે.

૧૬૪૮.
મેહ વરસે, ચા ઉકળતી, ને પકોડાં તેલમાં,
આજ ડાયટ પણ રજા પર, ને વજન પણ મૌન છે.

૧૬૪૯.
જિંદગીને આ પરાગે પ્રશ્ન પૂછ્યો, તો કહે:
‘જેટલું આપ્યું હતું, એ મ્હેક તારી શેષ છે.’

૧૬૫૦.
દર વરસ ડૂબે નગર, ને દર વરસ સરકાર પણ
નાવ પર બેસી નિહાળે, ને પછી પાછી જતી.

૧૬૫૧.
રેલના ડબ્બે અજાણ્યા, વાત ચાલી રાતભર,
ને પછી સ્ટેશન વિખૂટા, જિંદગીભર યાદમાં.

૧૬૫૨.
ફૂલદાનીમાં સજાવ્યાં પ્લાસ્ટિકી ફૂલો બધાં,
ના ખરે, ના મ્હેકતાં, બિલકુલ અમારા જેવડાં.

૧૬૫૩.
આ પરાગે રાતભર જાગી, ગઝલમાં ચાંદની
ઓગળી, ને સૌ સવારે ઝાકળો થઈ ઝળહળી.

૧૬૫૪.
બંધ દરવાજે પ્રતીક્ષા, લાલ દીવો ઝગમગે,
હાથ જોડી મેં કરી'તી વાત ઈશ્વર સાથ ત્યાં.

૧૬૫૫.
ઓફિસે ભાષા વિદેશી બોલતો આખો દિવસ,
સ્વપ્નમાં તો ગામ, મા, ને માતૃભાષા ગુંજતી.

૧૬૫૬.
એક અફવા ફોનમાં, ને રાખ થઈ આખી ગલી,
સત્ય આવ્યું સાંજ પડતાં, રાખ ત્યાં ઠંડી હતી.

૧૬૫૭.
રાખડી તો દૂરથી આવી કવરમાં બેનની,
મેં જ બાંધી હાથ પર, ને આંખ ભીની થાય છે.

૧૬૫૮.
આ પરાગે આંસુઓને પણ કદી ઢોળ્યાં નહીં,
સાચવી રાખ્યાં ગઝલમાં, હાર મોતીનો કરી.

૧૬૫૯.
મંદિરે પણ ફોન વાગે, આરતી ટાણે જ ત્યાં,
ને ભગત ફોને કહે છે: ‘વ્યસ્ત છું, પાછો પછી.’

૧૬૬૦.
રેડિયો દાદા તણો મૂંગો થયો છે ઓટલે,
તોય એમાં સાંભળું છું એમના ગીતો હજી.

૧૬૬૧.
ટ્રાફિકે આ જિંદગીનો ભાગ આખો ખોઈ, ને
હોર્નના ઘોંઘાટમાં મેં આ ગઝલ પૂરી કરી.

૧૬૬૨.
બોલતો'તો જ્યાં સુધી, સૌ ટોકતા, હસતા હતા,
મૌન સાધ્યું, તો કહે સૌ: ‘સંત જ્ઞાની છે, જુઓ.’

૧૬૬૩.
દીકરી આવી ઘરે, ને બાપ ઝૂમ્યો એટલો
કે પડોશીને ય લાગ્યું, ગામમાં મેળો હશે.

૧૬૬૪.
જિંદગી છે સાવ સાદી, ને ગઝલ સમ છે છતાં:
જન્મ મત્લો, મૃત્યુ મક્તો, શ્વાસ સઘળા શેર છે.

૧૬૬૫.
આ પરાગે શબ્દની ખેતી કરી, ને આખરે
પાક ઊગ્યો મ્હેકનો, ને ભાવ પૂછ્યો ના કદી.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૮૩૨–૯૩૧ · શેર ક્રમ ૧૬૬૬–૧૮૬૫