છાનું ખાનું

મારા કબાટમાં એક છાનું ખાનું, કોઈ ન જાણે રે,
એમાં સાચવ્યું મેં એક ગુલાબી ટાણું, કોઈ ન જાણે રે.

એમાં તૂટેલી બંગડીનો ટુકડો, એમાં પહેલો પત્ર,
એમાં મેળાનો ફોટો, ને એક ઝાંખું અત્તર;
સૌ સૂઈ જાય પછી ધીરેથી ખોલું, ગાઉં ગાણું, કોઈ ન જાણે રે…
મારા કબાટમાં…

પતિ પૂછે, ‘શું છે અંદર?’ કહું, ‘જૂના હિસાબ,’
દીકરી પૂછે, ‘મમ્મી, શું છે?’ કહું, ‘જૂની કિતાબ’;
સાચું કહું તો અંદર બેઠું મારું આખું વહાણું, કોઈ ન જાણે રે…
મારા કબાટમાં…

પરાગ કહે: સૌના હૈયે હોય આવું એક ખાનું,
દુનિયા આખી ખુલ્લી ભલે, એ રહે સદા છાનું;
જીવતર તો કોરી ચોપડી, ને એ જ એનું નાણું, કોઈ ન જાણે રે…
મારા કબાટમાં…

– પરાગ રતનપરા