બંધ મુઠ્ઠી

બંધ મુઠ્ઠીમાં ભેદ ભર્યા રે, ખોલું તો ખાલી હાથ,
ચાલું તો રસ્તો ખૂટે, ને ઊભો રહું તો સાથ.

જનમ્યો ત્યારે મુઠ્ઠી વાળી, જાણે લાવ્યો ખજાનો,
જીવનભર એ ખોલવા મથ્યો, ભેદ રહ્યો તોય છાનો;
માએ કીધું: ‘અંદર તો છે ઈશ્વરનો આશીર્વાદ’…
બંધ મુઠ્ઠીમાં…

મુઠ્ઠીમાં રેતી ભરી તો સરકી ગઈ ચુપચાપ,
મુઠ્ઠીમાં પાણી ઝાલ્યું, તો રહી ગઈ એની છાપ;
મુઠ્ઠીમાં જે હૂંફ ઝાલી, એ જ રહી જીવન-ભાથ…
બંધ મુઠ્ઠીમાં…

પરાગ કહે: જાતાં જાતાં હથેળી ખુલ્લી થાય,
જે ઝાલ્યું, એ છૂટી જાય, જે દીધું, એ સંગ જાય;
ખાલી હાથે જવું છે, પણ ભરેલો રાખીને નાથ…
બંધ મુઠ્ઠીમાં…

– પરાગ રતનપરા