ભીંજાવા દે

આજ મને ભીંજાવા દે, મા, આજ મને ભીંજાવા દે,
વરસોથી કોરી રાખેલી જાતને પલળી જાવા દે.

છત્રી નાખી ખૂણામાં ને ઓઢણી ઊડી વાયે,
ખાબોચિયે ખાબોચિયે આખું બાળપણ ઠલવાયે;
લોક ભલે ને હસે, કહે: ‘આ ગાંડી થઈ કે શું?’
ગાંડપણની એક ઘડીમાં ડાહ્યું ડહાપણ ધોવા દે…
આજ મને ભીંજાવા દે…

અરીસામાં રોજ જોઉં પણ ઓળખ ના પડતી,
ટીપે ટીપે આજ મને હું મારામાં જડતી;
વાદળ આવ્યું સાથ લઈને મારો જૂનો ચહેરો,
કાદવમાં ખરડાયેલા પગને નાચી નાચી ગાવા દે…
આજ મને ભીંજાવા દે…

પરાગ કહે: આ વરસાદ નથી, આ તો આભનો કાગળ,
જે વાંચે એ પોતે પોતાને થાય ગમતો પાગલ;
સાંજે ઘેર જઈશ, મા, પણ હાલ ન રોકીશ, ન ટોકીશ,
એક વાર તો મને મારી સાથે પ્રેમ થઈ જાવા દે…
આજ મને ભીંજાવા દે…

– પરાગ રતનપરા