← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

અલગ

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

છોડવું પડશે બધાને એક દી’ તનથી અલગ,
તો પ્રથમ શીખી લઉં હું જીવવું મનથી અલગ.

દીકરો પરદેશ ઊડ્યો, ઓરડો સૂનો થયો,
પાંખ આવી, તો થવું પડતું જ છે ઘરથી અલગ.

વાદળે છોડ્યું જ ટીપું, તો ધરા લીલી બની,
છૂટવામાં પણ મજા છે, થઈ જવું ઘનથી અલગ.

ઊંઘમાં પણ હાથ શોધે ફોન, ઓશીકા તળે,
ફોનથી જોડાયલો, પણ થઈ ગયો જનથી અલગ.

આ ‘પરાગે’ ફૂલ જોયું, ને સુગંધી ઊડતી,
તોય એ ક્યાં થઈ શકી છે ફૂલના ધનથી અલગ?

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #વિયોગ #અનાસક્તિ #વિદેશ #જીવનદર્શન #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #Separation #Detachment #Diaspora #PhilosophyOfLife #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખવીજ ઝબૂકીઆગલો લેખ →ઉગાડું