આકાશ સમજે છે

મેં એને તારાની વાત કરી’તી એક અષાઢી રાતે,
ત્યારથી એ મને આભ ગણે છે, ઊંચે જુએ છે માથે.

હું તો સાદો ખેડુ-દીકરો, કાદવમાં ખરડાયો,
એણે મારાં ખાસડાંમાંય ચાંદો દીઠો, ગાયો;
હું કહું: ‘ગાંડી, હું તો માટી,’ એ હસી પડે છે સાથે…
મેં એને તારાની વાત…

હવે મારે આભ જેવું થાવું પડે છે રોજ,
ગુસ્સો ગળી, હસવું પડે, ઉપાડવો મેઘ-બોજ;
એની આંખ ન ભૂલે મને, એ માટે જીવું હાથે…
મેં એને તારાની વાત…

પરાગ કહે: પ્રેમ તો કેવો, નાનાને મોટો કરે,
માટીના માણસને પણ એ આભ થવાનું વરે;
એક જણ તમને આભ ગણે, તો તારા ઊગે માથે…
મેં એને તારાની વાત…

– પરાગ રતનપરા