તત્ક્ષણનું સ્વપ્ન: એક ચેતનાનો પ્રવાહ

## તત્ક્ષણનું સ્વપ્ન: એક ચેતનાનો પ્રવાહ

*લેખક: પરાગ રતનપરા*

હવે હવે હવે, આ ક્ષણ જ છે ને? સમયની ઘડિયાળ ટિક ટોક કરતી રહે છે પણ ચેતના તો અહીં જ છે, હંમેશા અહીં, ક્યારેય ક્યાંય નહિ, મનની ભ્રમણા કરતી વિચારધારાઓ વચ્ચે સત્ય તરી આવે છે — તારી ઇચ્છા પહેલેથી જ છે, હા, છે જ, તારે માત્ર જોવાનું છે, જાગવાનું છે, જાગૃતિમાં જાગવાનું...

ક્યાં છે ભવિષ્ય? ક્યાં છે ભૂતકાળ? મગજની કોટડીઓમાં બંધાયેલા, કલ્પનાની જાળમાં ફસાયેલા, પણ હકીકત? હકીકત તો આ શ્વાસ છે, આ ધબકાર છે, આ પલકારો વચ્ચેનો અનંત વિસ્તાર... મેનિફેસ્ટેશન શબ્દ કહે છે પશ્ચિમ, આપણે કહીએ છીએ સંકલ્પ-સિદ્ધિ, પણ શું ફરક પડે છે જ્યારે સત્ય એ છે કે —

(અચાનક મન કૂદકો મારે છે)

— રાહ જોવી એ મૃત્યુ છે! હા, મૃત્યુ! જીવંત ક્ષણની હત્યા! તારું સ્વપ્ન તારી સાથે જ છે, તારી અંદર શ્વાસ લઈ રહ્યું છે, તારી આંખોમાંથી જોઈ રહ્યું છે, પણ તું? તું ભવિષ્યના કિલ્લા બાંધવામાં વ્યસ્ત છે...

NOW NOW NOW — અંગ્રેજી કહે છે, અત્યારે અત્યારે અત્યારે — ગુજરાતી બોલે છે, પણ શબ્દો તો માત્ર દરવાજા છે, અંદર જવું પડે, અંદર જ્યાં સમય મરી ગયો છે અને ચેતના નૃત્ય કરે છે, જ્યાં ઇચ્છા અને પ્રાપ્તિ વચ્ચે કોઈ અંતર નથી...

મગજ કહે છે: "પણ કેવી રીતે?"

હૃદય હસે છે: "કેવી રીતે નહિ, કેટલું ઊંડું માનો છો?"

વિશ્વાસ... બીલીફ... શ્રદ્ધા... આસ્થા... બધા શબ્દો એક જ સત્ય તરફ ઈશારો કરે છે — તારી ચેતના જ બ્રહ્માંડ છે, તારું માનવું જ તારું જીવન છે, તારી જાગૃતિ જ તારી વાસ્તવિકતા છે...

(ફરી એક કૂદકો)

ઓવરનાઈટ! તત્ક્ષણ! અભી! હમણાં! પણ લોકો રાહ જુએ છે, કેલેન્ડર ફેરવે છે, દિવસો ગણે છે... અરે! તારું જીવન તારી સામે જ ઊભું છે, તારે માત્ર આંખો ખોલવી છે, માત્ર હા પાડવી છે, માત્ર —

સ્વીકારવું છે.

હવે.

આ ક્ષણે.

શાંતિ.