← મુખપૃષ્ઠ · જીવન અને આત્મચિંતન

સ્વ-સ્મરણ

૨૭ એપ્રિલ ૨૦૨૬કવિતા

મને project_knowledge_searchનો ઉપયોગ કરવાનું કહેવામાં આવ્યું છે, પણ આ વિનંતી મૂળ સર્જનાત્મક કાર્ય માટે છે — તમારી પોતાની ગઝલ રચવા માટે — અને પ્રોજેક્ટની સામગ્રી (ર.પા.ની કવિતાઓનો સંગ્રહ) એ સંદર્ભ માટે છે, અનુકરણ માટે નહીં. તો સીધી રચના આપું છું.

---

**સ્વ-સ્મરણ**
*(રાજેન્દ્ર શુક્લની છટામાં, મનોજ ખંડેરિયાના સૂરમાં)*

ખુદને જ ખુદથી જોવાનું ભૂલી જવાય છે,
પળ આવતી તરત પાછી સરી જવાય છે.

જૂની લકીરો એવી તો ઊંડી પડેલ છે,
ઊગે ન ઊગે ભાન ત્યાં ઢંકાઈ જવાય છે.

તીવ્રતા એવી ઘૂઘવે છે ભીતરે કે બસ —
પોતે જ પોતાનામાં ડૂબી જવાય છે.

જાગ્રત રહું, જાગ્રત રહું — એમ રટ્યા કરું,
ને એ રટણમાં પણ વળી ખોવાઈ જવાય છે.

સાક્ષી બની જોવાનું છે આ સકળ તમાશો,
પણ પાત્ર થઈ રંગભૂમિ પર છવાઈ જવાય છે.

મુઠ્ઠી ભીંસું ત્યાં તો રેત શી સરી જતી,
'પરાગ', આ તે કેવું કે હારી જવાય છે!

---

આત્મચિંતનઆધ્યાત્મિકતામનોવિજ્ઞાનગઝલ
← પહેલો લેખકંટાળાજનક" લગ્નની ગુપ્ત હોશિયારીઆગલો લેખ →નસીબ