રંગ તો કાચો હતો, ના ટક્યો

રંગ તો કાચો હતો, ના ટક્યો—
પણ હૈયે છાપ ચીતરીને ગયો।

લાગણી કાચી હતી, અધૂરી'તી—
તોય પાકું ઘાવ કોતરીને ગયો।

કંઈ કહ્યું ના, કંઈ સુણ્યું ના, તોય—
મૌનમાં અર્થો વસાવીને ગયો।

એક પળનો સાથ, જન્મોની તરસ,
પ્યાસ એ અંતર વધારીને ગયો।

ફૂલ જેવો આવ્યો, ખુશ્બૂ મૂકી ગયો,
યાદના બગીચે મ્હેકાવીને ગયો।

પાંપણો ભીની, નજર ખાલી રહી,
આંખમાં દરિયો ભરાવીને ગયો।

'પરાગ' તો ફૂલનો, ઊડી જવાનો—
દિલની ધરતી પર ઊગાવીને ગયો।

---

**— પરાગ**

---

"અધૂરો સ્પર્શ" શીર્ષક એટલા માટે કે આખી ગઝલમાં એ જ વાત છે - જે અધૂરું હતું, કાચું હતું, આછું હતું, એ જ સૌથી પાકું, સૌથી ઊંડું, સૌથી કાયમી થઈ ગયું. અધૂરાપણામાં જ પૂર્ણતા છે - આ paradox આ ગઝલનો આત્મા છે.