ચંદ્રની ચકલી અને સૂરજનો સિંહ

અમદાવાદના આકાશમાં, જ્યાં તારાઓ પતંગની જેમ ઊડતા હતા અને વાદળો મીઠાઈની જેમ મીઠા હતા, એક નાનકડી ચકલી રહેતી હતી. તેનું નામ હતું ચાંદની, અને તેના પાંખો ચાંદીની જેમ ચમકતા હતા. ચાંદની એક સામાન્ય ચકલી નહોતી - તે ચંદ્રની દીકરી હતી, જે દર પૂનમે તેના પિતાને મળવા આકાશમાં ઊડતી હતી.

પરંતુ આ વાર્તા માત્ર ચાંદનીની નથી. આ વાર્તા છે સૂરજના પુત્ર, સિંહ સૂર્યાની પણ. સિંહ સૂર્યા, જેની આંખોમાં જ્વાળાઓ નૃત્ય કરતી હતી અને જેની ગર્જના ગુજરાતના ખૂણે ખૂણે સંભળાતી હતી. તે દર સવારે પૂર્વમાંથી ઊગતો અને સાંજે પશ્ચિમમાં આથમતો, પોતાના પિતાની જેમ.

ચાંદની અને સિંહ સૂર્યા - બે વિપરીત જીવો, એક નાજુક અને બીજો શક્તિશાળી, એક રાતનો પ્રકાશ અને બીજો દિવસનો રાજા. તેમની મુલાકાત થઈ સૂર્યગ્રહણના દિવસે, જ્યારે આકાશમાં અંધકાર છવાયો હતો અને તારાઓ દિવસે જ નાચવા લાગ્યા હતા.

"અરે ચકલી બહેન," સિંહે ગર્જના કરી, "તમે આટલા નાના છો, છતાં આટલા ઊંચે કેવી રીતે ઊડી શકો છો?"

ચાંદનીએ મીઠું હસીને કહ્યું, "અને તમે આટલા મોટા છો, છતાં આકાશમાં કેવી રીતે ટકી રહ્યા છો, સિંહ ભાઈ?"

બંનેએ એકબીજા સામે જોયું અને હસવા લાગ્યા. તેમનું હાસ્ય એવું મધુર હતું કે આકાશમાંથી મધની વર્ષા થવા લાગી, અને નીચે ઊભેલા લોકોએ આશ્ચર્યથી મોં ખોલ્યાં.

ત્યારથી, દર સૂર્યગ્રહણે, ગુજરાતીઓ આકાશ તરફ જુએ છે, આશા રાખે છે કે તેઓ ચાંદની અને સિંહ સૂર્યાને સાથે જોશે, અને મધની મીઠી વર્ષાનો સ્વાદ માણશે. અને કદાચ, જો તમે ધ્યાનથી સાંભળશો, તો તમને ચકલીનો મધુર કલરવ અને સિંહની ગર્જનાનો અવાજ સંભળાશે, જે કહે છે કે પ્રેમ અને મિત્રતા કોઈપણ અંતર અને વિરોધાભાસને પાર કરી શકે છે.