શિપ બાય ફ્રાઈડે નિયમ

કોઈપણ પ્રોજેક્ટ અનંતકાળ સુધી લંબાવી શકાય છે, જો એને રોકનારી કોઈ કડક તારીખ ન હોય. કામ પૂરું કરવા માટે સૌથી મોટો દુશ્મન કોઈ ભૂલ નથી, પણ પરફેક્શનિઝમનો રોગ છે. 'શિપ બાય ફ્રાઈડે'નો સાદો અર્થ એ છે કે શુક્રવાર સાંજ સુધીમાં જે તૈયાર થયું હોય તે દુનિયા સામે મૂકી દો. સો ટકા સચોટ થવાની રાહ જોશો તો ક્યારેય બજારમાં ઉતરી નહીં શકાય. એંસી ટકા કામ પૂરું થયું હોય તો પણ ડિલિવરી આપી દેવી એ કાયરતા નથી, પણ વ્યવહારુ બુદ્ધિ છે.

આ નિયમ કોણે પહેલી વાર બનાવ્યો તેનો કોઈ લેખિત ઇતિહાસ નથી. કોઈ મહાન પુસ્તકમાં એનું પ્રકરણ નથી. પણ આઈટી કંપનીઓ, સોફ્ટવેર ડેવલપર્સ અને જાહેરાત એજન્સીઓની રોજિંદી દોડધામમાંથી આ વિચાર કુદરતી રીતે જન્મ્યો છે. અઠવાડિયાનો છેલ્લો દિવસ એટલે અંતિમ મુકામ. જે બન્યું છે એને પૂરું ગણીને બહાર કાઢો, બાકીની ત્રુટિઓ આવતા સોમવારે સુધારી શકાશે. કામ શરૂ કરવા કરતાં તેને પૂરું જાહેર કરવું એ વધુ હિંમતનું કામ છે.

આપણી સોસાયટીમાં આ નિયમ કેમ મહત્ત્વનો છે? કારણ કે આપણે ત્યાં મોટાભાગના નિર્ણયો ક્યારેય પૂર્ણવિરામ સુધી પહોંચતા જ નથી. લગ્નનું ઉદાહરણ લો. દીકરા કે દીકરી માટે પાત્ર શોધવાની પ્રક્રિયા વર્ષો સુધી ચાલે છે. પાત્ર દેખાવડું હોય તો કુંડળી નથી મળતી, કુંડળી મળે તો કુળ નાનું પડે છે, કુળ મોટું હોય તો છોકરાની કમાણી ઓછી લાગે છે. સો ટકા પરફેક્ટ વેવાઈ કે વહુ શોધવાના વહેમમાં ઉંમર વટી જાય છે. સમાજના વડીલો જો આ અનંત વિશ્લેષણ અટકાવીને સમયસર સંબંધ નક્કી ન કરે, તો હાથમાં કંઈ આવતું નથી.

કોઈપણ કામને છેલ્લો ઘા મારવો પડે છે. દરજી સૂટ સીવતો રહે પણ જો લગ્નના દિવસે ન આપે તો એ ગમે તેટલો સારો હોય તોય નકામો છે. કામમાં સુધારો કરવાની લાલચ એક એવો કૂવો છે જેનો કોઈ તળિયો નથી. શુક્રવાર એ સીમારેખા છે જે તમને પૂર્ણતાના મોહમાંથી બહાર કાઢીને વાસ્તવિકતા સાથે જોડે છે.

જે કામ સમયસર પૂરું ન થાય એની ગુણવત્તા શૂન્ય ગણાય છે. દુનિયા અધૂરા પણ બહાર પડેલા કામને પૂજે છે, પેન્ડિંગ રહેલા માસ્ટરપીસને નહીં.