ચાર ટકાનો ઉકેલ

દિવસના ચોવીસ કલાકમાંથી એક કલાક એટલે આખા દિવસના બરાબર ચાર ટકા. આપણી પાસે આખી જિંદગી એક જ રોદણું હોય છે: સમય નથી. પુસ્તક લખવું છે, શરીર સુધારવું છે કે નવો હુન્નર શીખવો છે, પણ નોકરી અને પરિવાર વચ્ચે સમય મળતો નથી. કેનેડિયન લેખિકા કર્મા બ્રાઉને ૨૦૨૦માં આ ગણિત સામે મૂક્યું. જો તમે ચોવીસ કલાકમાંથી ફક્ત એક કલાક તમારા પોતાના મહત્વના સર્જનાત્મક કામ માટે અનામત રાખી લો, તો તમે દિવસનો ૯૬ ટકા હિસ્સો ગુમાવ્યા વગર તમારી જિંદગી બદલી શકો છો.

આ કોઈ ચમત્કારિક ગુરુમંત્ર નથી, સાદું ગણિત છે. લોકો આખો દિવસ ક્રાંતિ કરવાની રાહ જોતા બેસી રહે છે. મોટા પ્રોજેક્ટ્સ મોટી રજાઓ કે નવરાશના મહિનાઓ માગતા નથી. એ માત્ર દરરોજની અડગ શિસ્ત માગે છે. કર્મા બ્રાઉને પોતે સવારે વહેલા ઊઠીને આ એક કલાક કાઢ્યો અને નવલકથાઓ પૂરી કરી. સવારનો પહેલો કલાક સોશિયલ મીડિયા કે ઈમેઈલના કચરાને આપવાને બદલે તમારા સપનાને આપો. દુનિયા ઊઠે તે પહેલાં તમારું અંગત યુદ્ધ જીતી લો.

આ નિયમ બોલિવૂડ અને મુંબઈના ફિલ્મ સ્ટુડિયોમાં સંઘર્ષ કરતા લેખકો માટે જીવનરેખા જેવો છે. અંધેરીની ચાની કીટલીઓ પર બેસીને હજારો યુવાનો આખો દિવસ ડિરેક્ટરોની ઓફિસોના ધક્કા ખાય છે અને સાંજ પડ્યે નેટવર્કિંગના નામે દારૂની મહેફિલોમાં સમય વેડફે છે. તેઓ ફરિયાદ કરે છે કે સ્ક્રિપ્ટ લખવાનો સમય જ નથી મળતો. જે ખરેખર સફળ થાય છે તે સવારે છ વાગ્યે ટેબલ પર બેસી જાય છે. સાત વાગ્યા સુધીમાં બે પાનાં લખાઈ જાય છે. આખો દિવસ ભલે પછી ઓડિશન અને આસિસ્ટન્ટ ડિરેક્ટરની મજૂરીમાં જાય, પણ એ એક કલાકે તેને અંદરથી લેખક બનાવી રાખ્યો છે.

આપણે બધા મોટા ફેરફારોના નશામાં જીવીએ છીએ. જિંદગી પલટાવવા માટે આખું ટાઈમટેબલ બાળી નાખવાની જરૂર નથી હોતી. બાકીના ત્રેવીસ કલાક દુનિયા તમારી પાસેથી પડાવી લેશે. ઓફિસની ફાઈલો, સંબંધીઓના ફોન અને રોજિંદી મગજમારી એ બધું જ લઈ જશે. પણ એ ચાર ટકા પર માત્ર તમારો હક હોવો જોઈએ. જે માણસ દિવસનો એક કલાક પોતાની જાતને નથી આપી શકતો, એ માણસ આઝાદ નથી.

ચોવીસ કલાકમાંથી એક કલાક ચોરી ન શકનાર માણસ ગુલામ છે, પછી ભલે તેના હાથમાં સોનાની ઘડિયાળ કેમ ન હોય.